كارشناسي ارشد 90

قضیه فوق لیسانس خوندن ما ایرانی ها شده نقله قضیه چشم و هم چشمی تلویزیون LCD و مبلمان سلطنتی و سرویس مارک X و ... دیگه که اگه نداشته باشی اومول حسابت میکنن . بایستی به هر قیمتی  که شده 1کی از هر 4 نفر اعضای خانواده  فوق داشته باشه اگر نه اون خانواده کلاسش پایینه . البته اگه تعداد اعضا بیشتر بشه بایستی تعداد ارشدیا هم بیشتر باشه مثلا اگه 6 تا باشن 1.5 ارشدی باید باشه !!

یامه 1 زمانی توی فامیل اگه کسی لیسانس داشت همه میشناختنش . الان برعکس شده اونایی که زیره لیسانسن تابلون توی دوست و آشنا و همه به عنوان آدم های نه چندان اسمارت از اونها یاد میکنند یا در مواقعی اصلا یاد هم نمیکنند و داخل جمع ها و صحبت ها راهشون نمیدن.

البته نقطه عطفی که آقای دانشگاه آزاد(چرا گفتم آقا ؟؟) بانی اون بودن کمی قضیه را متفاوت کرده و با این سیر صعودی پذیرش کارشناسی ارشد احتمالا تا 4 5 سال آینده شاهد بیکلاس شدن خانواده های فاقد نفرات دکترایی هستیم و احتمالا تلاش ها برای بدست آوردن صندلی های دکتری 10 چندان میشه . دانشگاه آزاد که دمش گرم همیشه توی بالا بردن سطح توقعات ملت ید طولایی داره و همیشه حرکاته جالب انگیزی انجام دادن ایشون، از قبولی بدون کنکور و دانشگاه سما گرفته تا زدن واحد در عربستان سعودی و امارات و قبولی های فله ای به نام تکمیل ظرفیت.

این اواخر دانشگاه آزاد hottrick خودش را کرده و  تکمیل ظرفیت به توان 2 و 3 را هم باب کرده و انقلابی در جذب دانشجو به صورت توده ای انجام داده .

اینا را گفتم که برسم به 1 سری سوال که ذهنم را مشغول کرده

این همه ارشدی کارشون چی میشه ؟؟

فردا کدوم دانشگاه میخوان به عنوان هیات علمی جذب بشن؟؟

استاد شدن پیش کش، کجا میخوان برن سره کار؟؟

آیا سطح دانشجو و فارق التحصیل ارشد در حد و حدودای اسمش هست؟؟

خوب با این وضعیت آینده چی میشه؟ باید بنشینیم 1کی 2 سال دیگه واسه کنکور دکتری بخونیم؟؟ آیا تضمینی هست بعد از دکتری وضعیتمون بهتر بشه؟؟ آیا دکتری هم میشه مثل ارشد امروز؟؟

راه های زیادی به ذهن آدم میاد ولی هر کدوم واسه خودش پیچ و خم های زیادی داره

مثلا ادم بگرده دنباله کار همزمان با خوندن ارشد . که خوبیش اینه میشه هم پول دراورد و  هم سابقه کار میشه واسه آینده . با داشتن کار آدم اطمینانه خاطریم به آینده داره که در نهایت بعد از ارشد اگه کاری هم شان مدرک ارشد پیدا نشد حداقل یک کاری با 2 سال سابقه داریم. فقط مساله اینه مایی که 5 الی 7 میلیون خرجه دانشگاه آزاد کردیم حالا بیاییم بشیم کارمند یا نیروی یک شرکت با حقوق بین 500 تا 700 ؟؟  . خوب چه مرضی بود بریم این همه سختی بکشیم و خرج کنیم واسه دانشگاه؟؟

میدونم حالا خیلیا میگن نه با تحصیل آدم دیدش باز میشه و ازین حرفا .

ولی هم من هم شما میدونیم این همه تلاش فقط و فقط واسه درامده بیشتر و کار بهتره پس لطفا سفسته نکنید.

راهه دیگه هم اینه توی دوره ارشد حسابی فعالیت کنیم و بتونیم 1کی 2 تا مقاله ISI بیرون بدیم و همزمان بشینیم برنامه ریزی بکنیم واسه دکتری . یا حتی اگه شرایطش را داریم و باباهه کلی ساپورتمون میکنه بزنیم بریم مهاجرت بازیو این حرفا 

 فکر کنم 1کی 2 ماهی میشه اینجا را به روز نکردم

شرمندم ولی واقعا سرم شلوغه

درس و دانشگاه خودم از یک طرف تدریس و سوال طرح کردن و تصحیح کردنشونم از طرفه دیگه

تازه این ها کم بودن نمیدونم بگم از شانس خوب یا بد بانکم استخدام شدم.(کاش 2 تا میشدم)

امداد های غیبی نمیدونم از کجا اومدن به دادم رسیدن که این ترم چیزی نیفتادم.

بگذریم

چه خبرا کنکوریای عزیز چه کارا میکنن؟

یادش بخیر پارسال همین موقع بود ٕ هر روز اول از همه 1 سری به وبلاگ محمد میزدم بعدم شروع میکردم به خر خونی

هییییییییییییییییی

راستی دوستان سر قفلی اینجا را میخوام بدم به 1کی از بچه ها

خودم دیگه نمیرسم واقعا

از دوستان اگه کسی دوست داشت ایمیل بزنه تا یوزر و پس را بهش بدم-

انگار آرامش به منه انسان نيومده

هميشه توي زندگي مشكلات هست ، هميشه چيزي هست كه آدم را درگير با خودش كنه .امتحان ها ، وابستگي ها ، هدف ها ، سختي ها ، دوستي ها و دشمني ها

فكر كنم اگه مشكلات توي زندگي نباشن روزيه كه زندگي واسم معنيش را از دست ميده.  تمرين عدم تفكر به آينده واسم سخت تر از حال انديشي شده. دلم ميخواد به جاي اين كه مدام فكرم را بزارم روي آينده و فشار به حودم واسه اهدافم ، كمتر بهشون فكر كنم و بيشتر به خودم برسم. زندگي نشونم داده در پس به دست اوردن هر هدف ،اهدافي  ديگر ولو  سخت تر از قبلي جلومون قرار ميگيرن

چه بهتر از حالم استفاده كنم تا اينكه فقط به فكر آينده باشم و زور بزنم واسه فردايي بهتر

دارم به اين نتيجه ميرسم تمام اين كتاب هاي موفقيت و امثالهم مثل راز و قورباغه ... و كتابهايي كه مدام از آينده حرف ميزنن چيزي به جز وارد كردن استرس به آدم ندارن . سگ دو زدن و فشار به خود آوردن چيزي به جز داغون كردن خودمون نداره . دلم ميخواد  كمي ترك دنيا كنم ، ولي نميتونم، اينقدر وابستگي ها و مشغله ها زياد شدن كه آدم را مثل تار عنكبوت زنداني خودشون كردن

كاش ميشد آسونتر باشيم

توي وبلاگ دوست عزيزم محمد خوندم مركز آزمون توي اعلام اسامي تكميل ظرفيت عدالت را رعايت نكرده و بعضي ها را با سيستم عجيب غريبي با ترازي پايين تر از بعضي ديگر انتخاب كرده

http://it88.blogfa.com/post-213.aspx

از دوستاني كه به منابع خبري يا مسئولين مربوط دسترسي دارند درخواست دارم به اين منابع اطلاع دهند .

انشالاه با كمك هم از اين كه حق دوستانمون پايمال شود جلوگيري ميكنيم

يكي از دوستان نظرم را در رابطه با نحوه شروع مطالعه و آزمون هاي آزمايشي و منابع خواستن

خوب در رابطه با نحوه مطالعه  توي نت زياد بحث شده ولي اين كه چه منابعي بهتر و چه منابعي مفيد ترن توي چند پست قبلي 1 سري منابع را معرفي كردم، ولي دوستان دقت بكنن هيچ منبعي بهتر از رفرنس اصلي معرفي شده وزارت علوم نميشه يعني ته كار شما بايد همه سر فصل هاي رفرنس را فوت آب باشيد ديگه.

حالا براي كمك مي تونيد از كتب مثل پارسه پوران مدرسان يا هر كدوم كه گفته شده استفاده كنيد. فقط يادتون باشه سرفصل مطالعه بشه و اگر هم هدف گيري شما ارشد دولتيه بهتره همه سرفصل ها را كاملا مسلط باشيد در غير اين صورت با اطمينان بهتون ميگم زدن تست واستون غير ممكنه چون تست هاي دولتي فوق العاده مفهومي هستند. مخصوصا هر سال هم دارن مفهومي تر ميشن و از قالب تمرين و تكراري خارج ميشن

البته هر از كاهي سوالي خارج از سر فصل هم ميدن كه باز هم در صورت تسلط ميتونيد اون سوال را جواب بديد . ولي خوب سوالاتي هم داريم كه واقعا حل كردنشون دشواره . حتي بهتره حلشون نكنيم و وقتمون را سر سوالات ديگه صرف كنيم. دقت داشته باشيم رتبه هاي زير 100 ميانگين درصد 50 60 داشتن و كمتر كسي بوده كه مثلا 80 درصد مشترك زده باشه(من كه نديدم تا حالا)

راجع به كلاس كنكور و آزمون آزمايشي هم به نظر من بي تاثير نيستن ولي اون چنان هم كه ميگن موثر نيستن. به نظر من مطالعه شخصي مهمترين عامل قبوليه . ولي خيلي از ماها تا زور بالا سرمون نباشه نظم نميگيريم كه اين كلاس ها اين كار را واسمون ميكنن. در واقع با برگذاري آزمون هر 2 هفته 1 بار ما مكلف ميشيم تا 2 هفته ديگه مثلا 25 درصد اول را بخونيم كه واقعا موثره.

توي موسسه ها پارسه بيشترين جامعه آماري را داره ولي سوالاش چندان قوي نيستن . البته در كل سوالات كنكور آزمايشي چندان چنگي به دل نميزنن ولي من خودم از سوالاي نصير خوشم مياد

به طور كلي آزمون هاي آزمايشي فقط جنبه رتبه سنجي داره و زياد نميشه بهش به عنوان معيار سوالات كنكور اصلي نگاه كرد.

در پايان به دوستان توصيه ميكنم حتما برنامه ريزي واسه درس خوندن داشته باشن . من زياد اهل برنامه ريزي نبودم ولي كنكور مجبورم كرد با برنامه عمل كنم . واقعا موثره . حتما لازم نيست برنامه روزانه بنويسيد ميتونيد با نوشتن برنامه هفتگي شروع كنيد و كم كم روزانش كنيد

خود برنامه نوشتن هم تجربه ميخواد كه اگه از الان شروع كنيد به مرور چم و خمش را ياد ميگيريد